Color II Color I

Encyklopedia

Karabin Werndl M1867

Karabin Werndl M1867           D.Turek Karabin Werndl M1867 D.Turek

Od czasu zastosowania prochu czarnego jako środka do miotania pocisków do połowy XIX w. dominowała broń ładowana odprzodowo. W latach 60.-tych XIX w. pojawiły się karabiny ładowane odtylcowo na amunicję zespoloną ( nabój i zwierająca proch łuska tworzyły jeden element). Karabin pruski Dreyse ładowany od tyłu zaopatrzony w iglicę zmienił sposób walki piechoty, żołnierze mogli strzelać w pozycji leżącej. Boleśnie przekonali się tym Austriacy w bitwie pod Sadową (1866 r.). Atakując Prusaków, uzbrojeni w karabiny odprzodowe – trzeba było je ładować w pozycji stojącej ! Zostali dosłownie zmasakrowani. Tu trzeba przyznać, że dowódcy Cesarsko-Królewskiej Armii Franciszka I bardzo szybko wyciągnęli wnioski wyposażając żołnierzy w karabiny konstrukcji Josefa Werndla. Ładowany odtylcowo karabin Werndla posiadał zamek obrotowy i kurek zewnętrzny. Po częściowym napięciu kurka należało obrócić zamek o 120° przy pomocy skrzydełka. Obrót powodował odsłonięcie wlotu komory nabojowej. Po wsunięciu naboju i zamknięciu zamka należało napiąć kurek do końca. Po zwolnieniu spustu kurek uderzał w iglicę i powodował wystrzał. Koniec zwolnionego kurka wchodząc w wycięcie zamka ryglował go uniemożliwiając obrót. Od 1885 były zastępowane przez samopowtarzalne karabin Manlicher. W pierwszym okresie wojny karabiny Werndla stanowiły także uzbrojenie większości żołnierzy Legionów Polskich utworzonych przez Józefa Piłsudskiego.

Dane techniczne: Kaliber: 11 mm, długość: 1283 mm , długość lufy: 838 mm, ciężar: 4,.1 kg, Prędkość początkowa. pocisku: 411 m/s

Karabin Werndl M1867
Karabin Werndl M1867
Karabin Werndl M1867
Karabin Werndl M1867
Karabin Werndl M1867